#OnAir 21:00-22:00 Ροζ Τρυποκάρυδος 22:00-23:00 Γιάννης Αγγελάτος -Αποχρώσεις του Μαύρου 23:00-00:00 Γιάννης Αγγελάτος -Η Jazz στο Μεταδεύτερο 00:00-01:00 Αντώνης Ξαγάς και Ελεάνα Γαρίνη -Mic label (Ε) 01:00-03:00 Τάσος Κοροτζής -Mystery Train (Ε)

Author Archive

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο

Πέμπτη 8.2.2018 στις 21.00

Ένα γυφτάκι άνοιξε τρύπα στην εθνική σημαία.
Έβαλε την Ελλάδα στα κάρβουνα κι άνοιξε ένα λάκκο με αστεία,
εκεί κολυμπούσε και πλενόταν το γυφτάκι.

Κώστας Παπαστεργίου

‘Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο’. Ένα παράθυρο ανοιχτό- μια αγκαλιά ανοιχτή για το θαύμα που ζει στη μουσική, στην ποίηση και στην λογοτεχνία. Το παράθυρο ανοίγει με τη δύναμη του αέρα που βγάζει ένα κλαρινέτο κι ύστερα όλα τα σημειώματα με στίχους ποιημάτων και λογοτεχνικών βιβλίων χορεύουν μέσα στους τρεις τοίχους.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00

Επιστροφή στο πατρικό σου στην Καλλιθέα.
Οι μνήμες δεν επιστρέφουν ποτέ στο παρόν, μόνο εσύ απόψε ταξιδεύεις στο παρελθόν σου.
Είναι δώδεκα η ώρα, οι δρόμοι είναι άδειοι.
Μόνο ένας εκσκαφέας είναι παρκαρισμένος κάτω από το σπίτι σου.
Γίνονται έργα βελτίωσης των τηλεπικοινωνιών.
Έκλεισες το παράθυρο και πήγες στο γραμματοκιβώτιο. Κανένα γράμμα.
Γίνονται έργα. Προσοχή!

Lost Bodies και Θωμάς Γκόρπας μέσα σε Τρεις τοίχους και πίσω από ένα παράθυρο

Πέμπτη στις 21:00

Oι Lost Bodies συναντούν τον Θωμά Γκόρπα και μας λένε πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ. Τρεις τοιχοι κι ένα παράθυρο γκρεμίζονται κι έπειτα ανακατασκευάζονται από ποιήματα του Θωμά Γκόρπα, τη μουσική και τους στιχους των Lost Bodies.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21:00

Απόψε μαθαίνουμε πως σε μια πόλη πιστεύουν ότι ένα κερί
μπορεί να παραμένει αναμμένο ακόμα και κάτω από τη βροχή.
Φλόγες φωτιάς τσουρουφλίζουν τις στάλες τις βροχής
κι επιπλέουν μέσα σε αλμυρές θάλασσες.
Τους τυφλούς οδηγάνε οι τυφλοί
και οι άγιοι δεν κλείνονται σε μοναστήρια
αλλά σε υπόγειες ταβέρνες με κίτρινα φώτα.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο (ε) Πέμπτη 21.00

Κρατά τις χούφτες της κλειστές και τις δείχνει σ’ όποιον περαστικό περνάει μπροστά από το πεζοδρόμιο που δουλεύει.
Κάθε νύχτα στο ίδιο σημείο.
Τα μαλλιά της ξανθά και τα παντελόνια κολλητά.
Κρατά τις χούφτες τις κλειστές και αποφεύγει με τα ψηλά τακούνια της, τις λακούβες του πεζοδρομίου.
Οι πελάτες μέσα στα αυτοκίνητα κοιτούν τις χούφτες της και το στροφόμετρο δείχνει 8.000 στροφές.
Κρατά τις χούφτες της κλειστές και το μυστήριό της καίει τους κινητήρες των πελατών.
Είναι πονηρή γυναίκα. Εδώ και δύο χρόνια πουλάει δύο χούφτες αδειανές και καταφέρνει να ζει.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη στις 21.00

Είχε κρεμάσει τους πίνακές του σαν σφαχτάρια. Όχι δεν μύριζε αίμα, αλλά η κόκκινη μπογιά που έσταζε κάτω από τα τελάρα είχε δημιουργήσει μια μικρή κόκκινη λίμνη.
Μέσα της κολυμπούσαν τα πινέλα του, τα μολύβια και τα σπρέυ που χρησιμοποιούσε. Καθόταν σταυροπόδι, κι ο νιπτήρας που φαινόταν στο βάθος, από λευκός είχε γίνει κόκκινος.
Είχε πλύνει τα χέρια του πριν. Το πρόσωπό του ταξίδευε μέσα στο χρόνο κι έκανε στάσεις σε έργα ζωγραφικής που μαχαίρωναν το ένστικτό του. Έτσι μου είχε πει ένα βράδυ που τον είχα συναντήσει στο μετρό του Παρισιού.
Απόψε ήρθε πάλι στους τρεις τοίχους ο ζωγράφος Francis Bacon.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00

Οδηγείς χωρίς άδεια οδήγησης.
Οπλοφορείς χωρίς άδεια οπλοφορίας.
Μιλάς άπταιστα ξένες γλώσσες
και δεν έχεις κάνει ούτε μια ώρα μάθημα σε φροντιστήριο.
Είσαι η καλύτερη πιστή χωρίς να έχεις διαβάσει
την παλαιά και την καινή διαθήκη.
Φυσάς μέσα στα δάχτυλα σου
και φτιάχνεις το τραγούδι του αηδονιού,
που δεν έχω ακούσει ακόμα.

κ.παπαστεργίου

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21:00

Απόψε βγαίνουμε έξω, από το παράθυρο κι αφήνουμε ήσυχους τους τρεις τοίχους.
Απόψε ένα αστέρι προσγειώνεται στο Λυκαβηττό.
Τα νέα διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα.
Δεν υπάρχει ήττα ούτε νίκη. Το παιχνίδι είναι χαμένο από την αρχή.
Ούτε νικητής ούτε νικημένος.
Αστρογόνο, έτσι λέγεται το αστέρι.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00 (ε)

Τώρα θα τεντώσω τα χέρια μου να φτάσω τον διακόπτη από το φως.
Μια λάμπα κουνιέται από πάνω μου, αναμένη και καυτή
όπως η ανάσα σου που τριγυρίζει το λαιμό μου.
Κρεμιέμαι από το μισοφέγγαρο και κάνω κούνια πάνω από την πανοπλία μου που κατέστρεψαν τα μάτια σου και το γέλιο σου.
Το κάστρο έπεσε και όλοι οι ιππότες παραδόθηκαν. Τώρα μόνος με το φεγγάρι και την ανάσα σου στο λαιμό μου σκέφτομαι πως μόνο ρούχα θέλω να φοράω, όχι πανοπλία.
Η πανοπλία είναι για τους αδύναμους.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00

Τώρα θα τεντώσω τα χέρια μου να φτάσω τον διακόπτη από το φως.
Μια λάμπα κουνιέται από πάνω μου, αναμμένη και καυτή όπως η ανάσα σου που τριγυρίζει το λαιμό μου.
Κρεμιέμαι από το μισοφέγγαρο και κάνω κούνια πάνω από την πανοπλία μου, που κατέστρεψαν τα μάτια και το γέλιο σου.
Το κάστρο έπεσε και όλοι οι ιππότες παραδόθηκαν. Τώρα μόνος με το φεγγάρι και την ανάσα σου στο λαιμό μου, σκέφτομαι πως μόνο ρούχα θέλω να φοράω. Όχι πανοπλία!
Η πανοπλία είναι για τους αδύναμους.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00

«Όσο ζωγραφίζω αφήνω το σώμα μου έξω από την πόρτα, όπως οι μουσουλμάνοι αφήνουν τα παπούτσια τους έξω από τζαμί». Οι χορδές της κιθάρας πάλλονται κι εκείνος προσπαθεί να τις ζωγραφίσει. Ο Pablo Picasso χθες το βράδυ έλεγε πως οι χορδές της κιθάρας μοιάζουν με ξανθά μαλλιά γυναίκας. Απόψε βρίσκεται μέσα σε τρεις τοίχους κι πίσω από ένα παράθυρο.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο Πέμπτη 21.00

Παραμονή πρωτοχρονιάς τα σινεμά είναι κλειστά.
Κανείς δεν δέχεται να αλλάξει χρόνο και να βλέπει
μια ταινία να περνάει μπροστά από τα μάτια του.
Παραμονή πρωτοχρονιάς όλοι θέλουν να σκηνοθετήσουν
ένα δικό τους έργο.

Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο (γράμματα στον Αγ. Βασίλη) Πέμπτη 21.00

Απόψε εκπέμπουμε από τη χώρα που οι υπήκοοι της πιστεύουν πως Άγιος Βασίλης υπάρχει.
Απόψε παιδικές φωνές αναζητούν την ελπίδα, τη ζωή και τη χαρά.
Τα δώρα του Αγ. Βασίλη είναι το ανοιχτό παράθυρο στο παραμύθι.
Είναι η ελπίδα πως σε έναν τόπο, κάποιος έχει μοναδικό σκοπό της ζωής του να φτιάχνει παιχνίδια.

‘Τρεις τοίχοι κι ένα παράθυρο’ Πέμπτη 21.00

«Έψαχνα να βρω την ευτυχία. Δεν υπάρχει όμως ευτυχία στον κόσμο. Υπάρχει μονάχα μια ζωή που πρέπει να τη ζήσεις θαρραλέα, χωρίς δειλίες. Το εσωτερικό ταξίδι το ξεκινάς όταν σε βρίσκουν τα προβλήματα και είσαι ήδη θεομόναχος. Κι εγώ πάντοτε ήμουν, κατά κάποιον τρόπο, μελαγχολική και μόνη. Υπάρχει ένα κενό στη ζωή κάθε ανθρώπου που δεν είναι κενό στην προσωπικότητα ή στην οργάνωση της ζωής αλλά μια θέση αδειανή, να ‘ρθει να κάτσει εκεί ένας άλλος άνθρωπος, που με τον καιρό θα γίνει κάτι πολύτιμο και εκλεκτό για σένα.»
Η Φλέρυ Νταντωνάκη και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος συζητούν μέσα σε ‘Τρεις τοίχους κι ένα παράθυρο’.